Я кораблик бумажный познакомила с лужей,
Из осенней листвы крылья сделала птицам.
Из дождя и росы соткала мягких кружев,
Чтобы сделав добро, к добру возвратиться.
Только люди вокруг гневно смотрят, с укором,
Что живу по другой, не понятной им правде.
Каждый день прохожу, отмечая с позором,
Как поверхностно то, что читаю в их взгляде.
Эй, вы ветры свободы! Эй, вы степи-просторы!
Поделитесь со мною силой чистой своей,
Научите расти там, где всех в земле клонит,
Научите летать там, где трудно идти.
Я в долгу не останусь, расплачусь, чем сумею,
Лишь позвольте любить так, чтоб искры из глаз.
И позвольте поверить, наконец-то поверить,
Что теперь хорошо будет в жизни у нас.
Раз тут всё в куче, и своё и классика, то подниму тему стихом Збигнева Герберта. В польськой поезии 20-го века этот дядька фигура очень и очень значительная. Не знаю есть ли его переводы на русский, в советское время его игнорировали, а то и запрещали. Цельная книга переводов на украинский была только одна, найти её, ясное дело, сейчас можно разве что в библиотеках, к сожалению (а вот одну из книг с эссеистикой его издавали сравнительно недавно, мне достался экземплярчик).
Chciałbym opisać
Chciałbym opisać najprostsze wzruszenie
radość lub smutek
ale nie tak jak robią to inni
sięgając po promienie deszczu albo słońca
chciałbym opisać światło
które we mnie się rodzi
ale wiem że nie jest ono podobne
do żadnej gwiazdy
bo jest nie tak jasne
nie tak czyste
i niepewne
chciałbym opisać męstwo
nie ciągnąc za sobą zakurzonego lwa
a także niepokój
nie potrząsając szklanką pełną wody
inaczej mówiąc
oddam wszystkie przenośnie
za jeden wyraz
wyłuskany z piersi jak żebro
za jedno słowo
które mieści się
w granicach mojej skóry
ale nie jest to widać możliwe
i aby powiedzieć - kocham
biegam jak szalony
zrywając naręcza ptaków
i tkliwość moja
która nie jest przecież z wody
prosi wodę o twarz
i gniew
różny od ognia
pożycza od niego
wielomównego języka
tak się miesza
tak się miesza
we mnie
to co siwi panowie
podzielili raz na zawsze
i powiedzieli
to jest podmiot
a to przedmiot
zasypiamy
z jedną ręką pod głową
a z drugą w kopcu planet
a stopy opuszczają nas
i smakują ziemię
małymi korzonkami
które rano
odrywamy boleśnie
